Al bus de le strighe 

Eliana Olivotto • Belluno

 

Se ghi ciaméa paése a chéla riga de case pojàde de longo a’l stradón. La scola la èra distante, e noi bòce se ‘ndéa a pié, tuti insieme, co la sacòcia de sbrindolón da na banda, che la batéa a le nostre corse e a i nostri salti da caorét. Inte, sgorléa, come na maracas, an astucio de lén co ‘n portapéne, dói penìn e na matita. An sachét de peza al rincuréa an netapéne, na góma e sié colori... Se avéa dói quaderni co la copertina nera e ‘l tàjo de le pagine rós: un a quadri par i cónti e un a righe pa i verbi e i pensierìn. Se avéa an libro de letura de la Liverani che ‘l avéa in copertina an aquarèl co i colori ciàri e, co te èra pì grandét, anca an susidiario de storia e geografia...

Se caminéa, paróni de la strada Alemagna, sót le cròde, in mucio come féde. Machine... ghe ‘n paséa una ogni dói ore, e tre quatro bicicléte no le ghi intrighéa a nesùn. Se ciacoléa, se se contéa le storie, se féa barufa e po se féa la pase, fin che se rivéa, pasàda la òlta granda, a’l bus de le strighe.

In conpagnìa se avéa an coràjo can: se se spordéa da’l bus e se zighéa: “Uuuuu... striga, striga... móstreme la man!”

E lóre, le strighe, le rispondéa: “Uuuuu...”

Ma noi de corsa se scanpéa. Méti che su’l serio le slonghése fòra an braz, na man, a ciapàrte pa i cavèi co le so ónge longhe, a sgrinfàrte la pèl, a tirarte do inte ‘l bus in fra mèdo chéle telarìne grande che le paréa niziói...

Ma chéi che avéa pì coràjo de tuti i butéa do an sas inte ‘l burón... Se taséa par sentìr come che ‘l s-cechéa drio man su i spunciói de le cròde che spordéa. Te sentìa ‘l rumór solo pa’n fià e po pì gnént. De sicuro ‘l bus ‘l èra fondo, fondo fin do inte ‘l infèrno...

Intorno a Nadàl, le strighe le féa na magarìa: le vestìa ‘l so antro de pirolòt de giaz cusì bèi che ‘l èra na meravéja vardarli. De le òlte noi se destachéa co ‘n colpo séc an pirolòt pa ciuciarlo de gusto: ‘l èra al nostro gelato da puaréti!

Dopo, pa scaldarse le man róse e blu da’l frét, se le fichéa inte scarsèla co le manéze de lana bagnàda che savéa da féda.

E po se scanpéa a ganbe levàde, se coréa come danàdi fin davanti a’l portón de la scola, strafumàdi. Co la coda de ‘l ocio se se vardéa a le spàle par èser sicuri che le strighe no le ne avése corést drio, che no le se fuse granpàde co i déi come ranpìn, o ligàde co le frànde de’l siàl, a’n cantón de la cartèla...

 

Àtu visto che i à fato la strada nóva? La tàja via tute le òlte, no la fa pì schivanèle, la se buta tuta dréta inte na galerìa che la sbusa le crode fòra par fòra.

Inte, tut an ciàro dàl de lanpadìne che te inbarlumìse i oci, e na spuza de gas che te tóca seràr i finestrìn de le machine, che le córe come danàde, de pì de noi na òlta...

No ghe n’é pì bòce che fa tanta strada a pié par andàr a scola: i li ingruma tuti su’l scolabus, che no i fàe fadìga, puaréti! I se straca a doperàr le ganbéte! E lóri no i sa gnanca pì ranpegàrse su ‘n pomèr, no i sa sentirse come an gir su’l ran, come an usèl par aria... No i sa còsa che i à perdést!

 

E le strighe? Ò idèa che le sia scanpàde spasemàde de far na bruta fin, visto l’aria che tira. E de’l resto, al bus de le strighe i lo à incementà intant che i èra drio a far la strada nóva.

Avón capì che no ghe n’é pì an antro ‘ndove catàr an fià de fantasìa, na crépa in fra le crode ‘ndove zigàr a vóse piena par ciamàr ‘ste creature de’l mistèro e dugàr con lóre a ciapàr paura, a scanpàr, e a véder chi che riva prima, a inventàrse storie de ‘l altro mondo...

La strada incói par noi la é tuta dréta, savón bén ‘ndove che la ména... e no se pól tornàr indrìo. La córe, la sbrìsa come ingiazàda, la par la scarpàda de’n giarón e, là in fondo a la fin de’l canalón, chél slusegàr ciàro come de sol... No sarà mia an bus de le strighe...?

Saràle là a spetàrme mi?